Hé, Stella!
- Stella, schatje. - Schreeuw niet zo.
- Ha, Mitch. - Vangen.
- Wat? - Vlees.
- Stanley, waar ga je naartoe? - Bowlen.
- Mag ik komen kijken? - Kom op dan.
- Ik kom zo. Dag, Eunice. Alles goed? - Prima.
Zeg Steve dat hij een broodje eet. Ik heb niks in huis.
Wat voor vlees gooide hij?
- Stil, jij. - Vangen? Wat?
Wat is er, liefje? De weg kwijt?
Ik moest tramlijn Begeerte nemen, overstappen op Begraafplaatsen
en uitstappen op Elysische Velden.
Daar ben je nu ook.
- Op Elysische Velden? - Dat is hier.
Ze dachten zeker een ander nummer.
- Welk nummer zoek je? - Zes tweeëndertig.
Dan heb je het gevonden.
Ik zoek m'n zus, Stella DuBois.
- Ik bedoel Mrs Kowalski. - Die persoon woont hier.
Maar je loopt haar net mis.
Dit is toch niet haar huis?
Zij woont op de begane en ik woon boven.
En ze is net weg?
Heb je de bowlingbaan op de hoek gezien?
- Die is me niet opgevallen. - Ze is naar haar man kijken.
Wil je je koffer hier zetten?
Ik ga haar wel even roepen.
- Bedankt. - Geen dank.
- Verwacht ze je? - Nee.
Niet vanavond.
Ga vast naar binnen en doe of je thuis bent.
- Kan dat? - Het is ons huis. Ik laat je wel binnen.
Het is nu een zootje, maar als het opgeruimd is, is het een beeldje.
O ja?
Ik ga haar wel even achter de vodden zitten.
Ik moet me echt beter beheersen.
Stella de ster.
Laat me naar je kijken.
Maar jij moet niet naar mij kijken. Pas als ik in bad ben geweest.
Doe de grote lamp uit. Ik kan niet tegen dat meedogenloze licht.
Kom eens hier. M'n schatje.
Stella de ster. Daar ben je dan eindelijk, in dit afschuwelijke huis.
Wat zeg ik nou? Zo bedoel ik het niet.
Ik had netjes willen zeggen dat 't op zo'n handige locatie staat.
M'n lammetje, waarom zeg je niks?
Ik krijg de kans niet.
Doe je mooie mondje open en praat jij eens, dan zoek ik een drankje.
Je hebt vast drank in huis, maar waar staat die nou?
Ik zie, ik zie...
Blanche, ga zitten. Ik schenk wel in.
Zal ik kijken of we cola hebben?
M'n zenuwen kunnen geen cola hebben.
- Waar is Stanley? - Aan het bowlen.
Dat doet hij zo graag. Ze spelen... O, soda. Een toernooi.
Alleen water, om hem weg te spoelen. Je zus is heus geen drankorgel, hoor.
Alleen wat van de kook en verhit en moe en smerig.
Kom eens zitten.
Vertel eens hoe je hier bent beland.
- Blanche. - Ik ga niet hypocriet doen.
Alleen eerlijk en kritisch.
In m'n ergste dromen had ik niet kunnen denken...
Alleen Poe... Mr Edgar Allan Poe zou zo'n plek recht doen.
Daarbuiten zijn de behekste bossen van Weir.
Nee, de tramlijnen L en N.
Maar alle gekheid op een stokje.
- Waarom heb je het niet verteld? - Wat?
Dat je zo moet wonen.
Overdrijf je niet een beetje? Het valt best mee.
- New Orleans is een stad apart. - Daar heeft het niks mee te maken.
Dan kun je net zo goed...
Sorry, liefje. Ik zeg er niks meer over.
Ik heb verder kind noch kraai, maar je bent niet blij om me te zien.
Je weet dat dat niet waar is.
Ik was vergeten hoe stil je was.
Omdat je me de kans niet geeft. Ik was altijd stil met jou erbij.
Dat was 'n goede gewoonte.
Je hebt niet gevraagd wat ik kom doen terwijl 't trimester nog niet voorbij is.
Ik wachtte tot je 't me uit eigen beweging ging vertellen.
Ik was uitgeput na alles wat ik heb meegemaakt. Op van de zenuwen.
Ik hing op het randje van de waanzin.
Daarom heeft Mr Graves, de rector, me verlof gegeven.
Dat paste niet in het telegram.
Dit geeft me een heerlijke gloed.
Nog eentje?
- Eén is m'n limiet. - Zeker weten?
Je hebt nog niks over m'n uiterlijk gezegd.
- Je ziet er prima uit. - Lief van je, maar je jokt.
Het daglicht heeft nooit zo'n verval gezien.
Jij bent aangekomen.
Je bent zo mollig als een vet hoentje.
- Het staat je goed. - Toe, zeg.
Anders zou ik 't niet zeggen.
Maar let wel op je heupen. Sta eens op.
- Niet nu. - Hoor je me?
Ik zei opstaan.
Sloddervos.
Je hebt een vlek op je mooie kanten kraag.
Je zou een bob moeten hebben, met jouw fijne trekken.
Je hebt toch wel een meid?
Met maar twee kamers is het de...
- Zei je twee kamers? - Ja, deze en...
De andere.
Ik neem denk ik nog één slokje en dan gaat de stop erop.
Weg die fles, zodat ik niet in de verleiding kom.
Kijk nu eens naar mijn figuur.
Ik ben in 10 jaar geen gram aangekomen.
Ik weeg nog steeds wat ik woog toen je Belle Reve verliet.
Die zomer dat papa stierf.
Je ziet er ongelooflijk goed uit.
Maar twee kamers. Waar moet ik dan slapen?
Jij mag hier slapen.
Wat is dat voor bed? Zo'n opklapgeval.
- Is 't comfortabel genoeg? - Heerlijk.
Ik hou niet van zachte bedden.
Maar er is geen tussendeur, en Stanley...
Is dat wel gepast?
- Stanley is Pools, hoor. - O, ja.
Is dat zoiets als lers? Maar dan niet zo intellectueel.
Ik heb mooie kleren om je leuke vrienden te ontmoeten.
Ik weet niet of je ze leuk vindt.
- Wat zijn het voor lui? - Vrienden van Stanley.
- Polakken? - Van alles wat.
- Een heterogeen stel. - Ja, het is me een stel.
Maar goed...
Ik heb mooie kleren bij me en die zal ik dragen ook.
Je wil vast liever dat ik in een hotel logeer.
Maar dat ben ik niet van plan.
Ik wil bij jou zijn, Stella.
Ik wil onder de mensen zijn, niet alleen.
Want je hebt vast wel gemerkt...
...dat 't niet goed met me is.
Je komt een beetje nerveus over, of gespannen.
Zal Stanley me aardig vinden?
Of ben ik maar de schoonzus? Dat wil ik niet.
Jullie zullen 't best met elkaar vinden, als je hem maar niet vergelijkt
met de mannen thuis.
- Is hij zo anders? - Ja.
- Een heel andere soort. - Wat voor iemand is hij?
Hoe beschrijf je je geliefde? Hier is een foto.
Een officier?
Wachtmeester bij de genie. Z'n onderscheidingen.
- Had hij die toen je hem ontmoette? - Ik liet me heus niet verblinden.
Natuurlijk moest ik later wel wennen.
Aan z'n achtergrond zeker.
Wat zei hij toen ie hoorde dat ik zou komen?
- Stanley weet 't nog niet. - Heb je niks gezegd?
- Hij is vaak onderweg. - Hij reist.
Mooi. Dat is toch mooi?
Ik kan hem nog geen nacht missen.
- Stella. - En als 't een week is,
- word ik bijna gek. - Hemel.
Als hij terug is, huil ik op z'n schoot.
Dat is nou ware liefde.
- Stella? - Wat?
Ik heb je niet de vragen gesteld die je misschien had verwacht.
Ik verwacht dus begrip van jou voor wat ik je ga vertellen.
- Wat, Blanche? - Nou, Stella...
Je moet niet boos worden.
Ik weet zeker dat je boos wordt.
Maar denk er wel aan dat...
Jij bent vertrokken. Ik bleef en had het moeilijk.
Jij ging naar New Orleans en kwam terecht.
Ik bleef op Belle Reve en probeerde de boel te redden.
Ik wil geen verwijten maken, maar die last rustte op mijn schouders.
- Ik moest in m'n onderhoud voorzien. - Dat weet ik.
Maar jij hebt Belle Reve in de steek gelaten, ik niet.
Ik heb ervoor gevochten, gebloed, ja, ik ben er haast voor gestroven.
Hou op met dat hysterisch gedoe en vertel.
- Hoezo gevochten en gebloed? - Ik wist het wel.
Ik wist wel dat je zo'n houding zou hebben.
Waarover? Toe nou.
Het verlies.
Belle Reve? Verloren?
- Echt waar? Nee toch. - Jawel.
Hoe is het gegaan? Wat is er gebeurd?
Fraai is dat, vragen hoe 't is gegaan.
Fraai is dat. Dat staat me daar te beschuldigen.
Ik heb de klappen opgevangen. Mijn gezicht, mijn lichaam.
Al die sterfgevallen.
De lange tocht naar de begraafplaats.
Vader, moeder.
Margaret.
Op die vreselijke wijze.
Zo groot dat ze niet in een kist paste, maar als vuil moest worden verbrand.
Jij kwam steeds mooi op tijd voor de begrafenis.
Begrafenissen zijn mooi, vergeleken bij het sterven.
Ze zijn rustig, maar het sterven...
...is dat niet altijd.
Soms is hun ademhaling schor, soms ratelt ze.
En soms roepen ze zelfs tegen je: "Laat me niet gaan."
Zelfs de ouderen zeggen soms:
"Laat me niet gaan."
Alsof je ze kunt tegenhouden.
Maar de begrafenissen zijn rustig, met mooie bloemen.
En wat worden ze in mooie kisten verpakt.
Als je niet aan het bed hebt gezeten terwijl ze het uitriepen,
zou je niet weten dat er naar adem was gehapt en bloed had gevloeid.
Niet in je stoutste dromen.
Maar ik zag het. Ik zag het.
En nu zit je daar en verwijt me met je ogen dat ik 't landgoed heb laten gaan.
Hoe dacht je dat er voor al die ziekte en dood was betaald?
De dood is duur, Miss Stella.
En nicht Jessie, vlak na Margaret...
Magere Hein had z'n tent opgezet voor onze deur.
Belle Reve was z'n hoofdkwartier.
Liefje, zo is het me door de vingers geglipt.
Wie van hen liet ons een fortuin na?
Wie liet er ook maar 'n cent aan verzekering na?
Alleen arme Jessie. Honderd dollar voor de kist. Dat was alles.
En dat met mijn armzalige onderwijzersloontje.
Beschuldig me maar.
Denk maar dat ik het heb laten gaan.
Ik heb het ook laten gaan.
En waar was jij? In bed met je polak.
Stil. Zo is het genoeg.
Waar ga je naartoe?
Naar de badkamer, m'n gezicht wassen.
Stella, je huilt.
Verbaast je dat?
Vergeef me. Ik bedoelde het niet zo.
Kwam hij er zo aan?
Hij ontfutselde die ouwe een lot van 300 dollar.
- Hij gelooft het nog ook. - Mitch.
Wordt er morgen nog gepokerd?
- Niet bij mij. M'n moeder is ziek. - Bij mij. Breng bier mee.
Kan het even rustig daar beneden?
Ik heb je spaghetti zelf opgegeten.
Ik heb toch gebeld dat we aan 't bowlen waren?
- Je hebt niet gebeld. - Ik zei 't aan 't ontbijt.
Waarom kom je af en toe niet eens thuis?
Moet ik 't in de krant laten zetten?
Jij bent natuurlijk Stanley.
Ik ben Blanche.
De zus van Stella?
Hallo. Waar zit dat vrouwtje van me?
In de badkamer.
Ik wist niet dat je in de stad was. Waar kom je vandaan?
Ik woon in Laurel.
In Laurel?
Ja, in Laurel. Inderdaad.
Niet in mijn regio.
De drank vliegt erdoor in dit weer. Ook een neut?
Ik raak dat spul niet aan.
Sommige lui raken dat spul niet aan, maar 't raakt hen wel.
M'n kleren plakken. Even wat droogs aan, dat is aangenamer.
Ga je gang.
Aangenaam. Dat is mijn lijfspreuk.
De mijne ook.
Het valt niet mee om er in dit weer fris uit te zien.
Ik heb me niet eens opgefrist of gepoederd en daar ben je dan.
Je kunt kou vatten als je vochtige kleren aanhoudt.
Vooral als je je hebt ingespannen, zoals met bowlen.
Je bent toch lerares?
- Wat geef je? - Engels.
Ik was niet goed in Engels.
Hoe lang blijf je?
Dat weet ik nog niet.
Blijf je hier pitten?
Dat wilde ik wel, als ik jullie niet ontrief.
- Goed. - Ik word zo moe van reizen.
Doe kalm aan.
- Wat is dat? - Dat zijn katten.
Ben je erdoor gezakt?
Je zult me wel een boertig type vinden.
Stella heeft 't vaak over je. Was je niet getrouwd?
Toen ik vrij jong was.
Wat is er gebeurd?
Die jongen...
Die jongen is overleden.
Ik moet overgeven.
- Hallo, schat. - Stan.
Wat krijgen we nou?
Ik ga met Blanche naar Galatoire's en dan het theater, omdat jij pokert.
Wat moet ik eten? Ik ga niet naar Galatoire's.
Ik heb vleeswaren koud staan.
Ik blijf de hele avond weg, want poker is niks voor Blanche.
Chic, hoor.
Naderhand gaan we naar het French Quarter, dus mag ik wat geld?
- Waar is ze? - In bad. Ze heeft last van zenuwen.
- Ze is nogal overstuur. - Waarvan?
Ze heeft ontzettend veel doorgemaakt.
We zijn Belle Reve kwijt.
Dat landgoed?
- Hoe? - Het moest worden opgeofferd of zo.
Zeg zo iets aardigs over hoe ze eruitziet.
En zeg niks over de baby. Dat heb ik nog niet verteld.
Nou en?
Toon wat begrip en wees een beetje aardig.
Ze wist niet dat we zo klein woonden.
Ik heb haar niet alles geschreven.
Zeg iets over haar jurk en dat ze er goed uitziet.
- Dat hoort ze graag. - Ik snap het al.
Nog even over dat het landgoed van de hand is gedaan.
Hoe is dat zo gekomen? Geef me de details.
Dat komt wel als ze wat is gekalmeerd.
O, val Blanche vooral niet lastig met zakelijke beslommeringen.
Je hebt toch gezien hoe ze is?
- Laat de koopakte eens zien. - Die heb ik niet.
Heeft ze geen papieren laten zien, geen akte of zo?
- Het is niet verkocht. - Wat dan, aan 'n goed doel gegeven?
- Ze kan je horen. - Waar zijn de papieren?
Die zijn er niet. Ze heeft niks laten zien en het kan me niet schelen ook.
Luister... Heb je ooit van de napoleontische wet gehoord?
Nee, daar heb ik nog nooit van gehoord.
Laat me je daar dan wat meer over vertellen.
In de staat Louisiana hebben we de napoleontische wet.
Wat van de vrouw is, is ook van de man en omgekeerd.
Als ik bijvoorbeeld een stuk land had...
- Het duizelt me. - Best.
Ik wacht wel tot ze klaar is met dat bad van haar.
Dan vraag ik of zij bekend is met de napoleontische wet.
Het lijkt erop dat je opgelicht bent. En onder de napoleontische wet ik ook.
Ik snap niet wat er is gebeurd,
maar het is belachelijk dat je denkt dat m'n zus of ik
of wie dan ook van onze familie, jou hebben opgelicht.
- Waar is de verkoopsom dan? - Niet verkocht, maar verloren.
Kijk uit je doppen. Koopt ze dit spul van een onderwijzersloontje?
Al die boa's, al dat bont.
Dat tooit zich maar op. En dit hier.
Een gouden jurk, zo te zien. En deze. Wat is dit hier?
Echte vossenpelzen van wel een kilometer lang.
Waar zijn jouw vossenbontjes? Sneeuwwitte staarten zelfs.
- Die prullen heeft ze al jaren. - Een kennis van me handelt hierin.
- Hij taxeert ze wel. - Doe niet zo idioot.
Dit spul is zeker 1000 dollar waard. En wat hebben we hier?
Een ware piratenschat. Parels, hele strengen.
Is je zus soms diepzeeduiker? Armbanden van massief goud.
Waar zijn jouw parels en armbanden?
En wat is dit? Diamanten. Een kroon voor 'n keizerin.
Een strasdiadeem van een bal masqué.
- Wat is stras? - Eén stapje boven glas.
M'n kennis bij de juwelier zal dit wel eens taxeren. Hier heb je je plantage.
Wat ben jij stom en afschuwelijk bezig.
Blijf van die hutkoffer. Ze komt zo uit bad.
- Bij DuBois denken ze anders. - Gelukkig wel. Ik ga naar buiten.
Kom, laat Blanche zich omkleden.
- Commandeer je mij? - Wou je blijven en haar beledigen?
Inderdaad. Ik blijf mooi hier.
Daar ben ik dan, heerlijk opgefrist. Ik voel me een ander mens.
Mooi zo.
Kan ik even m'n mooie nieuwe jurk aantrekken?
Ga gerust je gang.
Ik begrijp dat er straks 'n kaartavondje is waarbij dames niet gewenst zijn.
- Inderdaad. - Waar is Stella?
Op de veranda.
- Ik wil je zo even wat vragen. - Wat dan wel?
Knopen op m'n rug. Kom maar binnen.
Hoe zie ik eruit?
Prima.
Dank je wel. En nu de knopen.
- Daar kan ik niks mee. - Mannen ook met hun dikke vingers.
- Mag ik een trekje van je sigaret? - Hier.
- Neem er zelf een. - Dank je.
- M'n koffer lijkt wel ontploft. - We hielpen met uitpakken.
Dat heb je snel en grondig gedaan.
Het lijkt wel of je in Parijs op rooftocht bent geweest.
Ik ben dol op kleren.
Wat kost zo'n roedel bontjes wel niet?
Een blijk van waardering van een aanbidder.
Die heeft je flink aanbeden.
In m'n jeugd werd ik wel aanbeden. Maar moet je nu zien.
Snap jij dat ze me vroeger mooi vonden?
Je kan ermee door.
Ik viste naar een complimentje.
- Daar doe ik niet aan mee. - Waaraan?
Complimenten aan vrouwen.
Vrouwen weten zelf wel of ze er goed uitzien.
En sommigen overschatten zichzelf.
Ik ging eens met een meid die zei: "Ik ben een glamourtype."
Ik zei: "Nou en?"
- En wat zei zij? - Niks. Ze was meteen stil.
- Was dat 't eind van de romance? - Wel van 't gesprek.
Sommigen vallen voor die Hollywoodglamour, anderen niet.
En jij behoort tot de tweede categorie.
Ik kan me niet voorstellen dat jij je laat bekoren.
Dat...
klopt.
Je bent eenvoudig en recht voor z'n raap.
Een beetje aan de primitieve kant.
- Bij jou moet een vrouw... - Haar kaarten op tafel leggen.
Ik hou niet van slappe types. Toen je gisteravond binnenkwam,
dacht ik: "M'n zus is met een man getrouwd."
Dat was het enige wat ik van je dacht.
Genoeg gekletst.
Kom hier en laat Blanche zich omkleden.
- Ik ben al klaar. - Kom jij dan.
Je zus en ik zijn aan 't praten.
Wil je wat voor me doen?
Ga even in de winkel een cola met citroen en ijs halen.
Doe je dat?
Het arme kind stond te luisteren en ze begrijpt je niet zo goed als ik.
Mr Kowalski, laten we niet langer om de hete brij heendraaien.
U mag alles vragen. Ik heb niets te verbergen.
In de staat Louisiana is volgens de napoleontische wet
wat van de vrouw is ook van de man en omgekeerd.
Je klinkt als een echte jurist.
Het is dat je de zus van m'n vrouw bent, anders...
- Wat? - Hou je maar niet van de domme.
Goed, kaarten op tafel. Mij best. Ik weet dat ik veel klets.
Charme is tenslotte 50 procent illusie.
Als iets belangrijk is, vertel ik de waarheid, en die luidt als volgt:
Ik heb van m'n leven m'n zus of jou of wie dan ook niet bedrogen.
- Waar zijn de papieren? In die koffer? - Al m'n eigendommen zitten erin.
Wat ben je nu in hemelsnaam van plan?
Wat spookt er door dat jongenskoppie?
Laat mij maar. Dat gaat sneller.
M'n papieren zitten in deze doos.
Wat zijn dat daaronder?
Liefdesbrieven, door ouderdom vergeeld. Allemaal van één jongen.
- Geef terug. - Eerst even kijken.
- Bezoedel ze niet. - Schei uit.
Nu kan ik ze net zo goed verbranden.
Wat zijn dat?
Gedichten van een overleden jongen.
Ik heb hem pijn gedaan zoals jij mij pijn zou wilen doen.
Maar ik ben niet jong en onschuldig meer, en dat was hij wel.
Laat ook maar. Geef terug.
Hoezo moet je ze nu verbranden?
Sorry. Ik liet me even gaan.
Ledereen heeft iets waar niemand aan mag komen, omdat 't te intiem is.
Ambler & Ambler.
- Wat is dat? - Een firma die hypotheken uitschrijft.
- Dan is het dus wel verpand. - Dat zal dan wel.
Waar is de rest van die papieren?
Er zijn duizenden papieren over Belle Reve, sommige eeuwenoud.
Stukje bij beetje ruilden onze achteloze opa's, vader, ooms en broers
het landgoed voor hun epische echtbreuk.
Plastisch uitgedrukt is de plantage aan schuttingwoorden ten onder gegaan.
Stella kan beamen dat er uiteindelijk alleen 'n huis en 8 hectare over was,
inclusief de begraafplaats waar nu iedereen ligt, op ons tweeën na.
Alsjeblieft. Alle papieren.
Pak aan en lees ze. Of leer ze zelfs uit je hoofd.
Het is gepast dat er van Belle Reve niets overschiet dan deze papieren,
in jouw grote capablele handen.
Ik vraag me af of Stella terug is met m'n cola.
Een kennis van me is advocaat. Die zal ze wel lezen.
Geef hem er een buisje aspirine bij.
Onder de napoleontische wet moet je je interesseren
voor de zaken van je vrouw, vooral met 'n kind op komst.
Stella? In verwachting?
Ik wist niet dat ze in verwachting was.
Stella de ster.
Een baby. Wat heerlijk.
Alles is goed. Nu wel.
- Sorry dat hij dat heeft gedaan. - Hij is 't type niet voor jasmijnparfum.
Maar vers bloed kunnen we wel gebruiken, nu Belle Reve verloren is.
We hebben 't uitgepraat. Ik geloof dat ik 't goed heb aangepakt.
Ik lachte erom, alsof 't een grap was.
Ik noemde hem 'n jongen en flirtte met hem.
Ja, ik flirtte met je man.
De gasten arriveren voor de pokeravond.
- Waarheen nu? Hierheen? - Nee, hierheen.
De lamme leidt de blinde.
Gloeiend heet.
Eet ze gloeiend heet.
- Deed hij dat echt? - Ze kaarten nog steeds.
- Hoe zie ik eruit? - Prachtig.
Laat me even m'n neus poederen. Ik ben helemaal op.
- Zie ik er uitgeput uit? - Fris als een hoentje.
Wel een overjarig hoentje.
We spelen seven card stud.
Ik zie dat jullie nog steeds bezig zijn.
- Waar ben je geweest? - Naar het theater.
Dit zijn Mr Gonzales en Mr Hubbell.
- Blijf maar zitten. - Er wilde ook niemand opstaan.
Hoe lang duurt het nog?
- Tot we uitgekaart zijn. - Poker is fascinerend.
- Mag ik advies geven? - Niks ervan.
Pardon.
- Waarom gaan jullie niet naar Eunice? - Omdat 't bijna halfdrie is.
Kun je na dit potje ophouden?
Dat is niet leuk, Stanley.
Ik word woest als hij dat in 't openbaar doet.
- Ik ga in bad. - Alweer?
Ik ben op van de zenuwen. Is de badkamer bezet?
Geen idee.
- Goedenavond. - Hallo.
Dit is Harold Mitchell. M'n zus, Blanche DuBois.
- Hoe maakt u het? - Hoe maakt u het, Miss DuBois?
- Hoe is het met je moeder? - Geen verbetering.
Nog bedankt voor die vla laatst.
Pardon.
- Hij lijkt me beter dan de anderen. - Inderdaad.
- Hij lijkt me een gevoelig type. - Z'n moeder is ziek.
Is hij getrouwd?
- Is 't een rokkenjager? - Volgens mij niet.
Wat doet hij?
Hij staat aan Precisie-instrumenten.
- Op de fabriek van Stanley. - Stelt dat iets voor?
Stanley is de enige hier die perspectieven heeft.
- Je staat in het licht. - O ja?
- Hemel. - Je moet hun vrouwen eens zien.
Ik kan 't me voorstellen. Van die koeien, zeker.
Zo is 't wel genoeg met dat gekakel.
- Je kunt ons niet horen. - Jij hoort mij en ik zeg stil.
Dit is mijn huis en ik praat als ik wil.
- Begin nou niet te ruziën. - Hij is half dronken.
Ik ben zo klaar.
- Mitch, ga je mee? - Wat? Nee, ik pas.
- Wie zet de de radio aan? - Ik.
- Mag het? - Zet uit.
Laat de meiden toch muziek opzetten.
Is dat Xavier Cugat?
- Ik heb geen bod gehoord. - Bood ik niet?
- Ik luisterde niet. - Wat doe je dan?
Door de gordijnen gluren.
Kaarten of ermee kappen. Sommige lui krijgen de kriebels als ze winnen.
Ik doe niet mee. Naar de plee.
Oké, jongens. We spelen Spuug in de Oceaan.
- Hallo. - Hallo. Neem me niet kwalijk.
De heren is nu even bezet.
We hebben bier gedronken.
- Ik heb een hekel aan bier. - Goed bij warm weer.
Vind ik niet. Ik krijg het er nog warmer van.
Heeft u een sigaret voor me?
Fijn.
Wat een mooie doos. Zilver?
- Lees de inscriptie maar. - Waar is die?
Ik kan hem niet lezen.
"En als God het wil, zal ik u meer beminnen na de dood."
M'n lievelingssonnet van Mrs Browning.
- Kent u dat? - Ja zeker.
Er is een verhaal aan verbonden.
- Zo te horen een romance. - Het meisje is helaas overleden.
Ze wist dat ze ging sterven.
Een vreemd kind. Heel erg lief.
Ze mocht u zeker wel graag.
Zieke mensen hechten zich heel erg.
- Inderdaad. - Leed maakt mensen oprecht.
- Dat zou wel eens kunnen kloppen. - Dat weet ik wel zeker.
Noem mij één persoon die geen leed gekend heeft, die niet oppervlakkig is.
Hoor mij nou. Ik praat met dubbele tong.
Dat is jullie schuld.
Het theater ging om elf uur uit, maar we konden niet naar huis om jullie.
Dus gingen we ergens wat drinken.
Meer dan één drankje ben ik niet gewend.
Twee is m'n limiet, maar drie...
Ik heb er vanavond drie gehad.
- Mitch. - Ik doe niet mee. Ik praat met Miss...
DuBois. Dat is Frans. Het betekent "bos" en Blanche betekent "wit".
Samen betekent het "wit bos". Als een boomgaard in de lente.
Zo kunt u het onthouden. Mocht u dat willen.
- Kunt u iets voor me doen? - Natuurlijk.
Ik heb 'n schattige lampion gekocht bij 'n Chinees winkeltje.
Kunt u die over dat peertje hangen?
Met alle plezier.
Ik kan even slecht tegen dat felle licht als tegen een platte opmerking.
U zal ons wel een ruw zootje vinden.
- Ik pas me aan omstandigheden aan. - Dat is goed.
Logeert u hier?
Stella kwakkelt een beetje, dus ben ik hier om haar te helpen.
U bent niet...
Getrouwd? Nee.
Ik ben een oude vrijster en schooljuf.
Onderwijzeres misschien, maar geen oude vrijster.
Dank u wel voor uw gallante woorden.
U zit dus in het onderwijs.
- Lagere of middelbare... - Mitch.
Ik kom.
Hemel, wat een longen.
- Een middelbare school in Laurel. - Welk vak geeft u?
Ik heb de pech om Engels te geven.
Ik probeer bakvissen en melkbar-Romeo's
eerbied voor Hawthorne, Whitman en Poe bij te brengen.
Ze zijn zeker met heel andere dingen bezig.
Een waar woord. Maar ze zijn lief en 't is ontroerend
om ze hun eerste schreden op 't liefdespad te zien zetten.
Alsof ze de eersten zijn die het ontdekken.
- Bent u klaar? - O ja.
Wacht. Ik zet de radio aan.
Doe de lamp nou maar aan.
Kijk.
We hebben een betovering opgeroepen.
- Drie azen, vuile hond. - Straat. Ik heb je.
Stanley. Wat doe je met m'n radio?
- Uit de weg. - Stella.
Dronken beest dat je er bent.
- Kalm aan. - Gaan jullie nu naar huis.
Als je nog 'n greintje fatsoen hebt.
- Pas op. - Rustig aan.
- Als je me aanraakt... - M'n zus is in verwachting.
Dit kan niet. Hier met hem.
Kom op, rustig aan.
- Stella. - Ik wil weg.
- Ga mee naar boven.
Poker en vrouwen gaan niet samen.
- Wat is er gebeurd? - Je barstte in woede uit.
Stop 'm in bed met 'n natte handdoek.
- Koffie lijkt me beter. - Zet hem onder een koude douche.
Hij verdient het niet om nette vrouwen in huis te hebben.
- Zet uit. - Kalm.
- Voel je je al beter? - Laten we hier wegwezen.
Poker en vrouwen gaan niet samen.
Steve.
- Wat? - Geef m'n meisje even.
- Rotzak. - Ik blijf bellen tot ik haar krijg.
Eerst slaan en dan slijmen. Terwijl ze zwanger is.
Ga nooit bij me weg.
Schatje, liefje.
Alles kalm aan de Potomac?
- Ze is weer bij hem terug. - Natuurlijk.
Wees maar niet bang. Ze zijn dol op elkaar.
Jammer dat 't gebeurt als u er bent. Trek het u niet aan.
Ga zitten en steek er een met me op.
- Ik ben half uitgekleed. - Dat doet er niet toe in 't Quarter.
- Die mooie doos. - Heeft u de inscriptie nou gezien?
Er is zo veel ontsteltenis in de wereld.
Bedankt dat u zo aardig bent.
Dat kan ik nu wel gebruiken.
- M'n kleine zusje. - Blanche, wat is er met jou?
- Is hij weg? - Stan? Ja.
- Komt hij terug? - Hij laat de auto doorsmeren.
Waarom?
Ik was gek van angst.
Toen ik zag dat je terugging,
- wou ik achter je aan rennen. - Gelukkig deed je 't niet.
Hoe haal je 't in je hoofd?
Zeg op. Nou?
Ga zitten en schreeuw niet zo.
Goed, Stella. Ik zal de vraag rustig herhalen.
Waarom ben je gisteravond teruggegaan?
- Toe. - Hij heeft met je geslapen.
Ik was vergeten hoe opgewonden je kunt doen. Je maakt drukte om niks.
- O ja? - Het leek misschien heel wat.
Het spijt me dat 't gebeurd is, maar 't was niet zo erg als jij 't opneemt.
Als mannen drinken en pokeren, kan er van alles gebeuren.
Het is een kruitvat. Hij wist niet wat hij deed.
Toen ik terugkwam, was hij zo mak als 'n lam.
Hij schaamde zich diep.
En dan is het weer goed?
Nou, nee. Het is nooit goed als iemand zo tekeergaat.
Maar het gebeurt. Stanley gooit altijd dingen kapot.
Op onze huwelijksnacht kwamen we binnen
en greep hij een van m'n muiltjes om er de lampen mee kapot te slaan.
En je liet hem zomaar begaan?
Ik vond het wel spannend.
Hebben Eunice en jij ontbeten? Er staat koffie op het vuur.
Je bent zo... prozaïsch, Stella. Je staat daar met dat lachje.
Wat moet ik dan doen?
De feiten onder ogen zien.
Wat zijn die feiten dan volgens jou?
Je bent met 'n krankzinnige getrouwd.
Je bevindt je in een ergere situatie dan ik.
Maar je luistert niet naar je verstand.
Ik ga iets doen om weer vat op m'n leven krijgen.
- Ja? - Maar jij...
Jij hebt al opgegeven. Dat is niet goed.
- Jij bent jong. Je kunt nog weg. - Maar ik wil helemaal niet weg.
Wat, Stella?
Ik zei dat ik de behoefte niet heb om weg te gaan.
Moet je die rotzooi hier zien.
Hij beloofde dat het uit was met de pokeravondjes.
Maar je weet hoe lang zo'n belofte standhoudt.
Het is z'n pleziertje. De mijne zijn films en bridge.
Je moet elkaars gewoonten accepteren.
Ik begrijp je niet. Ik begrijp die onverschilligheid niet.
Is dat een Chinese filosofie die je aanhangt?
Dat geschuifel en gemompel. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.
Zwaai je daar expres mee?
- Nee. - Hou dan eens op.
Zet weg. Ik wil niet dat je z'n rommel opruimt.
Wie doet het dan? Jij?
- Ik? - Nee, dat dacht ik al.
Eens denken. Wilde m'n verstand maar werken.
We moeten aan geld zien te komen. Dat is de manier.
Het is altijd fijn om geld te hebben.
Luister. Ik heb een idee.
Ken je Shep Huntleigh nog?
Natuurlijk ken je die nog wel.
M'n vriendje op de universiteit. Ik droeg z'n speld.
Die kwam ik van de winter tegen. Wist je dat ik met de kerst in Miami was?
- Nee. - Nou, wel dus.
Het was een investering. Ik hoopte een miljonair tegen te komen.
En deed je dat ook?
Ik kwam Shep tegen. Ooit van oliebronnen gehoord?
- Vaag. - Die heeft hij, in heel Texas.
Texas spuit letterlijk goud in z'n zak.
Je weet dat ik niet om geld geef.
Ik denk bij geld alleen aan wat je ermee kan doen.
Maar hij zou het kunnen. Hij kan het zeker.
- Wat kan hij? - Een winkel voor ons opzetten.
- Wat voor winkel? - Een of andere winkel.
Al met de helft van wat z'n vrouw vergokt.
Is hij getrouwd?
Zou ik hier zijn als hij niet getrouwd was?
Wat is 't nummer van Western Union? Wacht.
Heb je een potlood en een stuk papier?
Laat me 't opschrijven. De boodschap, bedoel ik.
Eens kijken.
"Liefste Shep."
"Zuster en ik in wanhopige toestand."
- Pardon zeg. - "In wanhopige toestand."
"Toelichting volgt."
"Heb je interesse..."
Waar zou hij interesse in moeten hebben?
Met zo'n smeekbede bereik je niks.
Liefje, doe niet zo belachelijk.
Lach me niet uit, Stella.
Lach me alsjeblieft niet uit.
Kijk eens goed wat er in m'n portemonnee zit.
Hier zie je het. 65 armetierige centen, meer niet.
Stanley geeft me geen toelage. Hij betaalt de rekeningen.
Maar vanochtend gaf hij me tien dollar om 't goed te maken.
Neem jij er maar vijf.
- Nee, dank je. Ik ga wel de straat op. - Doe niet zo mal.
- Hoe komt 't dat je blut bent? - Geld verdwijnt aan alle kanten.
Maak je maar niet druk om geld zolang je hier bent.
Stella, ik moet een plan maken om ons te redden.
Doe niet de hele tijd of ik gered moet worden.
Dat doe ik wel. Je kunt je Belle Reve nog goed genoeg herinneren
om dit huis en die pokeraars onacceptabel te vinden.
- Dat hoor je mij niet zeggen. - Dat meen je toch niet?
- Nee? - Ik snap wel hoe het zo is gekomen.
Je zag hem in uniform, ergens waar het wat beter...
Het maakte niet uit waar.
Zeg niet dat het een van die mysterieuze momenten was.
- Dan barst ik in lachen uit. - Ik zeg niks.
Mij best.
Maar er gebeuren dingen in het donker tussen een man en vrouw...
Daar valt alles bij in het niet.
Je hebt het over dierlijke begeerte.
Pure begeerte.
Zoals de tramlijn die door het Quarter ramt, op en neer door smalle straten.
Heb jij nooit op die tram gezeten?
Hij heeft me hier gebracht, waar ik niet welkom ben en waar ik me schaam.
Is die superieure houding niet wat ongepast?
Ik doe niet superieur. Echt niet, Stella.
Maar het zit zo. Ik zie het zo.
Met een man als hij ga je uit.
Eén, twee, drie keer, om uit de band te springen.
- Maar om een kind mee te krijgen? - Ik zei toch dat ik van hem hou?
Dan hou ik m'n hart voor je vast.
Hou jij je hart maar vast als dat zo nodig moet.
- Mag ik openhartig zijn? - Ga je gang. Zo openhartig als je wilt.
Het spijt me, maar...
- Hij is ordinair. - Ja, dat zal wel.
Zoveel ben je toch niet van je opvoeding vergeten?
Als hij ook maar iets van een heer in zich had.
Maar nee, geen greintje.
Als hij alleen ordinair was, maar goed en oprecht.
Maar hij heeft gewoon iets beestachtigs over zich.
- Je vindt het vreselijk wat ik zeg. - Zeg nou maar.
Hij gedraagt zich als een beest.
Hij eet, beweegt zich en praat als een beest.
Hij heeft iets onmenselijks, nee, zelfs iets minder dan menselijks.
Hij heeft iets aapachtigs.
Zoals de plaatjes in een antropologisch werk.
Duizenden jaren zijn aan hem voorbijgegaan.
Stanley Kowalski, overblijfsel van het Stenen Tijdperk,
die rauw vlees thuis brengt uit de jungle.
En jij zit hier op hem te wachten.
Misschien slaat hij je wel. Of gromt hij en kust je, als kussen zijn uitgevonden.
De nacht valt, de andere apen komen langs.
Een pokeravond noem je dat. Een apenbijeenkomst.
Er gromt iemand.
Eén dier grijpt iets en het gevecht begint.
Wie weet hoe ver we nog van Gods beeld verwijderd zijn.
Maar Stella, m'n zus,
er is in al die tijd wel enige vooruitgang geboekt.
Dingen als kunst,
en poëzie en muziek.
Die hebben sinds dat begin hun licht doen stralen.
En in sommige mensen zijn er tedere gevoelens ontsproten,
die aangewakkerd moeten worden.
Die we als standaard moeten dragen.
In onze duistere mars, waar die ons ook heen zal voeren,
moet je niet...
niet achterblijven met de beesten.
Ha, Stell. Is Blanche terug?
Ja, ze is terug.
Heb je onder de auto gelegen?
Die monteurs kunnen hun kop nog niet van hun kont onderscheiden.
- Waarom moet je lachen? - Dat ik zo'n leugenaar ben.
Ik schrijf Shep een brief.
"Lieve Shep, ik ben deze zomer op rondreis en breng iedereen 'n bezoek."
"Wie weet krijg ik 'n bevlieging en kom ik naar Dallas. Wat vind je daarvan?"
"Dan ben je vast gewaarschuwd."
"Veel vrienden van m'n zus gaan naar het noorden."
"Sommigen blijven aan de Golf."
Ik weet het van jou en die blonde.
Ik bel de zedenpolitie.
- Pak aan. - Kijk uit wat je doet.
Heeft hij haar vermoord?
Ze komt naar beneden.
- Kom terug. - Ik bel de politie.
- Wat is er met Eunice? - Ruzie met Steve.
- Haalt ze de politie? - Nee, een neut.
- Heel praktisch. - Is ze hier?
- Nee, in de Four Deuces. - Dat smerig stuk vreten.
Dat moet ik opschrijven.
Ik schrijf alle uitdrukkingen op die ik hoor.
Je hoort hier niks nieuws.
- Weet je het zeker? - Kun je rekenen? Reken dan maar.
Dat is wel heel zeker.
Welk sterrenbeeld heb je?
- Sterrenbeeld? - In de dierenriem.
Ik wed dat je een stier bent. Stieren zijn krachtig en dynamisch.
Ze houden ervan met dingen te slaan.
Stanley is vijf minuten na Kerstmis geboren.
Steenbok.
De geit.
Wat is jouw sterrenbeeld?
Mijn verjaardag is volgende maand, 15 september. Dat is Virgo.
- Wat is Virgo? - De maagd.
Ken jij toevallig een zekere Shaw?
Ledereen kent wel een Shaw.
Deze Shaw denkt dat hij je kent uit Laurel.
Hij verwart je vast met 'n andere persoon,
want de persoon over wie hij 't had, kent ie uit Hotel Flamingo.
Hij verwart me inderdaad met een andere persoon.
Ik zou me nooit in Hotel Flamingo laten zien.
- Ken je het dan? - Ik heb het gezien en geroken.
Dan ben je aardig dichtbij geweest.
De lucht van goedkoop parfum komt heel ver.
- Is dat spul duur? - 12 dollar per flesje.
Het is bijna op. Dat is een hint voor m'n verjaardag.
Ik dacht al dat hij je had verward, maar hij gaat vaak,
dus hij kan dat misverstand zo uit de wereld helpen.
Ik wacht op je in de Four Deuces.
- Krijg ik geen kusje? - Niet waar je zus bij is.
- Je weet dat ik niet van ze hou. - Ach, die meiden...
- Laat nou maar. - Je weet dat ik van je hou.
Ik doe 't alleen omdat ik van je hou.
- Nog steeds bang voor onweer? - Wat heb je over me gehoord?
Wat hebben ze je over me verteld?
Je hebt toch geen vervelende roddels gehoord?
Welnee. Natuurlijk niet.
Liefje...
- Er werd veel gekletst in Laurel. - Over jou, Blanche?
Ik ben niet al te braaf geweest de laatste jaren.
Sinds Belle Reve me door de vingers begon te glippen.
Ik kon niet goed voor mezelf zorgen.
Als mensen kwetsbaar en teer zijn, moeten ze flakkeren en gloeien.
Je moet de kleur van vlindervleugels hebben
en een lampion over de lamp doen.
Maar teer is niet genoeg. Je moet teer en aantrekkelijk zijn.
Ik heb m'n beste tijd gehad.
Ik weet niet hoe lang ik het kunstje nog kan flikken.
Luister je wel naar me?
Ik luister nooit als je zo somber bent.
- Is die cola voor mij? - Voor wie anders.
Wat een schat. Is het alleen cola?
Wil je er een tic in?
Een tic in de cola kan geen kwaad.
- Je hoeft me niet te bedienen. - Ik doe 't graag.
Net als vroeger thuis.
Ik vind 't wel leuk om bediend te worden.
Wat is er?
Je bent zo lief voor me en ik...
Je houdt niet van sentimentele praat.
Ik voel de dingen nog sterker dan ik ze vertel.
Ik blijf niet lang. Dat beloof ik je.
Ik ga binnenkort. Echt waar.
Voor hij me er uitgooit.
Praat geen onzin.
Voorzichtig inschenken. Anders schuimt het over de rand.
Hemel.
- Op m'n witte rok. - Gebruik je zakdoekje.
- Zachtjes deppen. - Dat weet ik.
- Zachtjes. - Zit er een vlek?
Nee, niks. Dat is boffen.
- Waarom gilde je zo? - Ik weet niet waarom ik gilde.
Mitch komt om zeven uur.
Ik maak me zorgen over onze verhouding.
Hij weet het niet.
Ik bedoel...
Ik heb hem niet verteld hoe oud ik ben.
Wat maakt het uit hoe oud je bent?
M'n ijdelheid heeft zware klappen opgelopen.
Ik bedoel, hij denkt dat ik keurig netjes ben.
En zo wil ik het houden.
Ik wil hem genoeg bedriegen dat hij me wil.
Blanche, wil jij hem?
Ik wil rust.
Ik wil rustig adem kunnen halen.
Ja.
Ik wil Mitch. Ik wil hem heel graag.
Dan kan ik hier weg en heeft niemand meer last van mij.
- Het gebeurt wel. - Ja?
Vast wel, liefje.
Niks meer drinken.
- Kom hier, knappe vent. - Ik pak je.
Kom terug, snoepje van me.
- Ha, dikkerdje. - Laat los.
- Kom binnen. - Goedenavond, mevrouw.
Wat kan ik voor je doen?
- Ik haal geld op voor de Evening Star. - Hebben de sterren geld nodig dan?
- Dat is de krant. - Weet ik. Het was een flauw grapje.
Wil je wat drinken?
Dat kan niet. Ik ben aan het werk.
Eens kijken.
Ik heb geen cent.
- Ik ben ook niet de vrouw des huizes. - Ik kom wel een andere keer.
- Heb je een vuurtje voor me? - Zeker.
- Hij werkt niet altijd. - Heeft hij kuren?
- Hoe laat is het? - Kwart voor zeven, mevrouw.
Zo laat al?
Vind je die lange regenachtige middagen in New Orleans niet heerlijk?
Dan is een uur niet zomaar een uur,
maar een stukje van de eeuwigheid in de palm van je hand.
En wie weet wat je daarmee aan moet?
- Ben je niet nat van de regen? - Ik heb binnen gezeten.
In een melkbar. Met een gazeuse. Chocola.
Nee, mevrouw. Kersen.
Kersengazeuse.
Het water loopt me in de mond.
- Ik moet gaan. - Jongeman.
Jonge, jonge...
...jongeman.
Weet je wel dat je eruitziet als een prins uit 1001 Nachten?
- Nee, mevrouw. - Toch is het zo.
Kom eens hier.
Kom eens braaf bij mij.
Ik wil je een kus geven, eentje maar.
Zacht en zoet op je mond.
Ga nu maar.
Ik wil je wel houden, maar ik moet braaf zijn en van de kinderen afblijven.
Wie we daar hebben.
Mijn Rosenkavalier.
Eerst een buiging.
Nu mag je ze geven.
Het begint onderhand laat te worden. Je zult wel moe zijn.
- Hoe kom je thuis? - Met de L-tram vanaf Bourbon.
Kreunt die tramlijn Begeerte op dit uur nog altijd langs het spoor?
Je hebt geen leuke avond gehad.
Heb ik het verpest?
Maar ik heb je niet bepaald geamuseerd.
Ik kon het gewoon niet opbrengen.
Ik deed m'n best om vrolijk te zijn, maar helaas.
Waarom, als je niet vrolijk was?
- Dat is de wet der natuur. - Welke wet precies?
Dat een dame een heer moet amuseren, anders vergeet het maar.
Kun je m'n sleutel hierin vinden?
Als ik moe ben, word ik zo onhandig.
Is dit hem?
Dat is de sleutel van m'n koffer. Die moet ik weer eens pakken.
- Ga je weer? - Ik ben niet langer welkom.
- Is dit hem? - Eureka.
Wil je de deur opendoen? Dan kijk ik nog eenmaal naar de hemel.
Ik zoek de Plejaden, de zeven gezusters.
Maar ze zijn er vanavond niet.
O, toch wel. Daar zijn ze, God zegene ze.
Op een kluitje, op weg naar huis na een partijtje bridge.
Is de deur open? Brave jongen.
- Je wilt nu zeker wel naar huis. - Mag ik je een kus geven?
- Waarom vraag je dat? - Ik weet niet of je het wilt.
Waarom twijfel je eraan?
- Toen ik je laatst kuste... - Ik had niets tegen de kus.
De kus vond ik heerlijk.
Maar ik vond dat ik die andere vrijpostigheid moest ontmoedigen.
Niet dat ik het erg vond.
Ik voelde me gevleid dat je naar me verlangde.
Maar een alleenstaand meisje in de wereld van vandaag
moet haar emoties onder controle houden, anders is ze verloren.
Je bent zeker meisjes gewend die zich op het eerste afspraakje al verliezen.
Ik vind je aardig precies zoals je bent.
Want ik heb nog nooit iemand zoals jij meegemaakt.
Lach je me uit?
Nee, liefje.
Ik lach je niet uit.
De heer en dame des huizes zijn er nog niet. Kom binnen.
Neem een slaapmutsje.
Zullen we het licht uitlaten?
Dat gestommel ben ik, op zoek naar drank.
- Wil je wat drinken? - Ik wil wat voor jou inschenken.
Je bent vanavond zo ongerust en ernstig, en ik ook.
We zijn allebei ongerust en ernstig.
Voor de laatste paar momenten van ons leven samen
wil ik joie de vivre oproepen. Ik steek een kaars aan.
Dat is mooi.
We gedragen ons als bohémiens.
We doen alsof dit een artistiek café is op de Linkeroever in Parijs.
- Spreek je Frans? - Nee, geen woord.
Het is verdorie maar goed ook. Ik heb drank gevonden.
Net genoeg voor twee glaasjes zonder rente.
Dat is mooi.
Trek je jasje uit, maak je kraag los.
- Liever niet. - Maak 't je gemakkelijk.
Ik schaam me dat ik zo transpireer. M'n hemd plakt.
Als de mens niet zou transpireren, zou hij in vijf minuten sterven.
Mooi. Wat is dat voor stof?
Dat noemen ze alpaca. Lichtgewicht alpaca.
Ik draag nooit zomerjasjes, omdat ik zweet en dat staat niet netjes.
Als gezette man zie je er al gauw lomp uit.
- Je bent niet dik. - Vind je?
Je bent niet vederlicht.
Je hebt zware botten en een imposante bouw.
Dank je. Met de kerst kreeg ik 'n abonnement
op de Atletische Club. Het mooist denkbare cadeau.
Daar werk ik met gewichten en zwem ik om fit te blijven.
Ik had vroeger een weke buik, maar nu is hij hard.
Als ze me stompen voel ik er niks van.
Stomp me maar eens.
Zie je wel?
- Hemel. - Blanche, raad eens hoeveel ik weeg.
Ze om en nabij...
80 kilo.
- Nog een keer. - Minder?
Meer.
Met jouw lengte kun je wel wat gewicht hebben.
Ik weeg 110 kilo en ben 1 meter 87 op blote voeten. Zonder schoenen.
Schoon aan de haak.
Hemel, dat is ontzagwekkend.
M'n gewicht is niet bepaald een interessant onderwerp.
Wat weeg jij?
Hoeveel ik weeg?
Raad eens.
- Mag ik je optillen? - Samson.
Toe maar, til me maar op.
Je bent zo licht als een veertje.
Je mag me weer neerzetten. Laat me los, mijnheer.
Mitch, dat Stanley en Stella er niet zijn, betekent niet dat je je kunt misdragen.
Geef me maar een tik als ik me misdraag.
Dat is niet nodig.
Je bent een heer, een van de weinigen die er nog zijn.
Waar zijn Stanley en Stella?
- Uit met Mr en Mrs Hubbell van boven. - We moesten met z'n allen wat doen.
- Dat lijkt me geen goed idee. - Waarom niet?
- Je bent een oude vriend van Stanley. - Uit het 241 e.
Hij vertelt je natuurlijk alles.
- Heeft hij iets over mij gezegd? - Niet veel.
Wat denkt hij volgens jou van mij?
- Ik denk dat hij je niet begrijpt. - Dat is nog zacht uitgedrukt.
Als Stella niet in verwachting was, zou ik het hier niet uithouden.
- Is hij onaardig tegen je? - Ongelooflijk bot.
Hij is onbeschoft tegen me.
- Hoe kan hij onbeschoft zijn tegen jou? - Het is afschuwelijk.
Hij heeft toch wel verteld dat hij me haat?
- Hij haat je toch niet. - Jawel.
Waarom zou hij me anders beledigen?
Zodra ik hem zag, dacht ik: Die man is m'n scherprechter.
Die man zal me afmaken, tenzij...
- Ja, liefje? - Mag ik je wat vragen?
- Hoe oud ben je? - Waarom vraag je dat?
Omdat m'n moeder zei: "Hoe oud is Blanche?".
Heb je je moeder over mij verteld?
- Waarom? - Ik vertelde haar hoe aardig je bent.
- Meende je dat? - Dat weet je toch wel.
- Waarom vroeg ze hoe oud ik was? - Ze is ziek.
Wat erg voor je. Ernstig?
Ze heeft hooguit nog een paar maanden.
Ze maakt zich zorgen dat ik nog niet getrouwd ben. Dat wil ze graag.
Je houdt veel van haar, hè?
Dat is heel mooi, die toewijding van je.
Je zult eenzaam zijn als ze sterft.
- Ik weet hoe dat is. - Om eenzaam te zijn?
Ik hield ook van iemand die me ontvallen is.
- Dood? - Ja.
Een man?
Het was een jongen.
Het was maar een jongen, toen ik nog een jong meisje was.
Toen ik zestien was, ontdekte ik de liefde.
Ineens, veel te onverwacht.
Alsof je een schijnwerper richt op iets dat de schaduw gewend is.
Zo kwam het op mij over.
Maar ik had pech.
Ik was misleid.
Die jongen was anders.
Nerveus, zachtaardig.
Teder zoals mannen dat niet zijn.
Hoewel hij er helemaal niet verwijfd uitzag.
Maar toch was hij zo.
Hij wilde hulp van me. Maar dat wist ik niet.
Ik kwam er na ons trouwen pas achter.
Toen we waren weggelopen.
Het enige wat ik wist, was dat ik hem op een of andere manier tekortschoot.
Ik kon hem de hulp niet geven die hij zocht, maar waar hij niet om vroeg.
Hij zat in het drijfzand en klampte zich aan mij vast.
Maar ik kon 'm niet houden. Ik ging met 'm onder.
Maar dat wist ik niet.
Ik wist helemaal niets, alleen dat ik onverdraaglijk veel van hem hield.
Maar ik kon hem niet helpen en mezelf ook niet.
En toen kwam ik erachter.
Op de meest verschrikkelijke manier.
Door een kamer binnen te lopen waar ik niemand verwachtte.
Maar er was wel iemand. Er waren twee mensen.
De jongen met wie ik getrouwd was en een oudere man.
Daar was hij al jaren mee bevriend.
Naderhand deden we net of er niks was gebeurd.
We reden met z'n drieën naar Moon Lake Casino.
We waren dronken en lachtten wat af.
We dansten de Varsouviana.
Midden onder het dansen rukte de jongen zich los van me
en rende het casino uit.
Even later hoorde ik een schot.
Ik rende naar buiten. Ledereen ging mee.
Ze verzamelden zich rond iets vreselijks aan de oever.
Ik kon niet door de massa komen.
Toen greep iemand m'n arm. "Niet verdergaan. Kom terug."
"Dat wil je niet zien."
"Wat wil ik niet zien?"
Toen hoorde ik stemmen:
"De jongen, Allan Grey."
Hij had een revolver...
...in z'n mond afgevuurd.
Het achterste deel van z'n hoofd was...
...weggeblazen.
Omdat ik, op de dansvloer...
...me niet had kunnen inhouden.
Ik zei ineens:
"Ik weet het."
"Ik heb het gezien."
"Ik walg van je."
Toen werd die schijnwerper, die op de wereld was gericht...
...weer uitgezet.
Sindsdien is er nooit meer een licht geweest sterker dan die kaars.
Jij hebt iemand nodig. En ik heb ook iemand nodig.
Jij en ik, zou dat kunnen?
Soms zie je God, heel snel even.
- Wat is dat allemaal? - Blanche is jarig.
- Is ze er? - In de badkamer.
Een lekker heet bad?
Het is 38 graden en zij zit in een heet bad.
Ze zegt dat ze ervan afkoelt.
En jij rent af en aan met cola voor hare majesteit in het bad.
Ga zitten.
- Ik heb je grote zus nu door. - Geef niet zo af op Blanche.
En dat noemt mij ordinair.
Je strijkt haar tegen de haren in. Blanche is gevoelig.
Blanche en ik zijn in heel andere omstandigheden opgegroeid.
Dat heb ik nu wel vaak genoeg gehoord.
Je weet toch dat ze ons heeft voorgelogen?
- Laat maar. - Het is wel zo.
Maar nu komt de aap uit de mouw. Ik heb wat dingen ontdekt.
- Wat voor dingen? - Ik had al zo'n vermoeden.
Maar nu heb ik bewijs uit de meest betrouwbare bron die ik kon vinden.
Ons zangvogeltje.
Zeg maar eens zachtjes wat je denkt te weten te zijn gekomen.
Leugen nummer een.
Die gespeelde teergevoeligheid. Wat ze Mitch allemaal wijsmaakt.
Hij dacht dat ze amper ooit gekust was. Maar nee.
Wat heb je gehoord en van wie?
Onze voorraadman komt al jaren in Laurel.
Hij kent haar maar al te goed, net als de hele stad.
Ze is daar net zo beroemd als de president.
Alleen niet zo gerespecteerd.
Die voorraadman logeert in het Flamingo.
- Ja, en? - Zij logeerde daar ook.
M'n zus woonde op Belle Reve.
Nadat het huis door haar lelieblanke vingers was geglipt.
Ze verkaste naar het Flamingo,
een tweederangs hotel dat zich niet bemoeit
met 't privé-leven van z'n gasten.
Het Flamingo is wel wat gewend.
Maar de leiding was onder de indruk van Dame Blanche.
Ze vroegen haar om haar sleutel voorgoed in te leveren.
Dat was een paar weken voor ze hier kwam opdagen.
Ik snap dat het een klap voor je is.
- Ze heeft je om de tuin geleid. - Er is geen woord van waar.
Ik heb elk verhaal persoonlijk nagetrokken.
Blanche kon haar komedie niet meer opvoeren in Laurel.
Het stadje was te klein geworden. In de loop der tijd werd ze de stadsgek.
Niet zomaar excentriek, maar van lotje getikt.
Daarom is ze hier van de zomer, met haar komedie.
Omdat de burgemeester haar de stad heeft uitgezet.
Er is daar een legerbasis.
Het huis van je zus was verboden terrein.
- Leugen nummer twee. - Hou op.
Ze is niet met verlof vanwege haar zenuwen.
Ze is eruit gegooid midden in het schooljaar.
Ik vertel niet graag waarom.
Ze hield het met een jongen van zeventien.
Ik voel me misselijk.
Z'n vader ging op hoge poten naar school.
Daar had ik bij willen zijn, toen Blanche zich daar uit probeerde te wurmen.
Ze hadden haar beet en sommeerden haar om te vertrekken.
Het kwam net niet tot een algemene verordening.
Mag ik nog een badlaken?
- Wat is er, liefje? - Wat er is?
Je kijkt zo raar.
Ik ben een beetje moe.
Neem een lekker bad als ik klaar ben.
Duurt het nog lang?
Niet zo heel lang. Je moet geduld oefenen.
Nee, ik moet m'n blaas oefenen.
- Wat denk je? - Ik geloof die verhalen niet.
Die voorraadman is een rotzak met die verhalen van hem.
Het kan dat een aantal dingen op waarheid berust.
M'n zus is altijd nogal wispelturig geweest.
Maar toen ze nog heel jong was,
trouwde ze met een jongen die gedichten schreef.
Hij was uitzonderlijk knap.
Blanche hield niet alleen van hem, ze verafgoodde hem.
Ze aanbad hem en achtte hem haast bovenmenselijk.
- En toen ontdekte ze... - Wat?
Deze mooie, getalenteerde jongeman was verdorven.
Of zei je voorraadman dat er niet bij?
Wat hij vertelde, was onlangs. Dat was lang geleden.
Inderdaad heel lang geleden.
Hoeveel kaarsen zet je erop?
- Ik hou het op 25. - Komen er gasten?
We hebben Mitch gevraagd om taart te komen eten.
- Ik zou maar niet op Mitch rekenen. - Hoezo?
Hij is m'n vriend. We hebben samen gediend.
241 e Genie. Nu werken we voor dezelfde fabriek.
- Heb je het hem verteld? - Reken maar.
Ik laat m'n beste vriend daar niet verstrikt in raken.
Wil Mitch haar niet meer zien?
- Wil hij haar niet meer zien? - Niet per se, maar hij is wel wijzer.
Ze dacht dat Mitch met haar zou trouwen.
- Ik hoopte nog zo... - Misschien wel.
Maar hij springt nu niet in een bad met haaien.
- Mag ik alsjeblieft m'n badkamer in? - Ja zeker.
Moment terwijl ik me afdroog.
Na een uur wachten kan dat er ook nog wel bij.
Ze heeft geen werk. Wat moet ze nou?
Ze kan tot dinsdag blijven.
Ik heb alvast een buskaartje gekocht.
- Blanche gaat nooit met de bus. - Deze keer wel.
- Niks ervan, Stanley. - Ze gaat en daarmee uit.
P.S. Ze gaat dinsdag.
Wat moet ze dan in hemelsnaam beginnen?
- Haar toekomst straalt haar tegemoet. - Hoe bedoel je?
Hé, zangvogeltje. Grietje. Kom die badkamer uit.
Ik voel me heerlijk na m'n lekkere warme bad.
- Lekker koel en uitgerust. - O ja, Blanche?
Helemaal opgekikkerd.
Een heet bad en een koud drankje
geven me een nieuwe kijk op het leven. Er is iets gebeurd.
- Wat is er? - Er is niks, Blanche.
Je liegt.
Er is wel wat.
Vertel eens een mop.
Een leuk verhaal, iets om te lachen.
Ik snap niet waarom iedereen zo ernstig is.
Omdat m'n aanbidder niet komt opdagen?
Voor het eerst in al m'n ervaringen met mannen,
en die zijn er heel wat geweest, komt m'n aanbidder niet opdagen.
Wat moet ik daarvan vinden?
Vertel eens een leuk verhaal, Stanley, om ons op te beuren.
Ik dacht dat je mijn verhalen niet leuk vond.
Wel als ze amusant zijn en fatsoenlijk.
Mijn verhalen zijn jou niet beschaafd genoeg.
- Dan vertel ik er een. - Ja, doe dat.
Je wist er vroeger zoveel.
Eens zien wat ik op m'n repertoire heb staan.
Ik ben dol op papegaaienverhalen. Jullie ook?
Deze gaat over een oude vrijster en haar papegaai.
Ze had een papegaai die vloekte als een ketter.
Hij sloeg nog ergere taal uit dan Mr Kowalski.
Hij werd alleen stil als ze een doek over de kooi hing.
Dan was het donker en ging hij slapen.
Op een ochtend had ze net de doek weggehaald
toen ze de predikant het tuinpad op zag komen.
Ze gooide snel de doek weer over de kooi en liet de predikant binnen.
Zeker boven.
De papegaai was zo stil als een muis.
Net toen ze de predikant vroeg hoeveel suiker hij wilde,
doorbrak de papegaai de stilte met een...
en hij zei: "Snotverdomme, dat was een korte dag."
Blijkbaar kan Mr Kowalski er niet om lachen.
Mr Kowalski heeft het te druk met zich als een varken te gedragen.
Je gezicht en vingers zijn walgelijk smerig.
Ga je wassen en help me met afruimen.
Zo ruim ik de tafel af.
Spreek me nooit meer zo toe.
Varken, polak, walgelijk, ordinair, smerig.
Die woorden gaan bij jou en je zus te vaak over de tong.
Wie zijn jullie wel niet, twee koninginnen?
Weet je nog wat Huey Long zei? "Elke man is 'n koning."
Ik ben hier de koning, als je dat maar weet.
Mijn bord is afgeruimd. Het jouwe ook?
- Wat is er gebeurd? - Niks.
Hij heeft je iets over Mitch en mij verteld.
Je wilt niet zeggen waarom Mitch er niet is.
- Ik ga hem bellen. - Niet doen, Blanche.
Ik wil dat iemand me enige verklaring geeft.
Heb je nu je zin?
Ik heb nog nooit zo'n moeite gehad met eten.
Het gezicht van dat kind en die lege stoel.
Hallo. Mr Mitchell, alstublieft.
Mag ik een nummer achterlaten?
Ja, Magnolia 904 7.
Kunt u zeggen dat het belangrijk is?
Heel belangrijk.
Het komt wel goed als zij eenmaal weg is en jij de baby hebt gehad.
Dan wordt het tussen jou en mij weer net als eerst.
Weet je nog, de nachten die we samen hebben gehad?
Het zal fijn zijn als we weer wat geluid kunnen maken
en aan de zwier gaan zonder dat je zus ons hoort.
Steve en Eunice.
Kom weer binnen.
Wat een mooie kaarsjes. Steek ze niet aan.
Die moet je voor je baby bewaren.
Ik hoop dat die kaarsjes z'n leven zullen verlichten.
Dat z'n ogen zullen stralen als twee blauwe kaarsjes op een wit stuk taart.
Wat poëtisch.
- Ik had niet moeten bellen. - Er kan van alles gebeurd zijn.
Dat is nog geen excuus. Ik hoef het niet te pikken.
- Het is hier warm met die stoom. - Ik zei toch dat het me spijt.
Ik ga in bad tegen de zenuwen. Dat heet hydrotherapie.
Jij bent een kerngezonde polak. Jij hebt geen idee van zenuwen.
Ik ben geen polak. Lemand uit Polen is een Pool.
Geen polak.
Maar ik ben 100 procent Amerikaans.
Geboren en getogen in dit land
waar ik trots op ben, dus noem me geen polak.
- Dat is vast voor mij. - Dat weet ik nog zo net niet.
Hallo, Mac.
Handen thuis, Stella. Wat is er toch met jou?
- Waarom kijk je zo medelevend? - Hou je mond eens even.
Een lawaaiige vrouw in huis. Zeg het maar. Riley's?
Daar wil ik niet bowlen. Ik heb mot gehad met Riley.
Ik ben de aanvoerder. We gaan wel naar de West Side of de Gala.
Goed, Mac. Tot dan.
Zuster Blanche, ik heb een verrassing voor je verjaardag.
Echt waar?
- Wat onverwacht. - Ik hoop dat je 't leuk vindt.
- Het is een... ...kaartje naar Laurel.
Met de Greyhound. Dinsdag.
- Dat hoefde toch niet zo. - Na wat ik van haar heb geslikt?
Je hoeft niet zo bot te zijn tegen een vrouw alleen.
- Het tere schaap. - Dat is ze wel.
Dat was ze. Je kende Blanche niet als meisje.
Niemand was zo teder en vlug van vertrouwen als zij.
Door mensen als jij moest ze wel veranderen.
Dacht je dat jij ging bowlen?
Daar komt niks van in. Waarom deed je dat?
- Je scheurt m'n hemd. - Waarom?
Jij vond me eerst ook ordinair.
En je had gelijk. Dat was ik ook.
Je liet de foto zien van dat landhuis.
Ik sleurde je met me mee en je vond het heerlijk.
Waren we niet gelukkig samen totdat zij kwam opdagen?
Waren we niet gelukkig? Alles was prima tot zij kwam.
Uit de hoogte, noemt me een aap.
Wat is er? Heb ik je pijn gedaan?
Breng me naar het ziekenhuis.
Koop ze gloeiend heet.
- Wie is daar? - Ik ben het, Mitch.
Momentje.
Ik moest je niet eens binnenlaten, nadat je me zo hebt behandeld.
Zo ongallant.
Hallo, knapperd.
Tjonge, wat koeltjes.
En zo slonzig gekleed.
Niet eens geschoren. Maar ik vergeef 't je.
Omdat ik zo opgelucht ben om je te zien.
Nu hoor ik die polka niet meer door m'n hoofd spoken.
Heb jij wel eens een deuntje in je hoofd?
Natuurlijk niet, m'n engelachtige dommerdje.
Bij jou spookt niets naars door je hoofd.
Moet die ventilator aan?
- Ik hou niet van ventilators. - Het maakt mij niet uit.
Ik weet niet wat er te drinken is.
- Ik hoef Stan z'n drank niet. - Ik heb hier ook m'n eigen spullen.
Hoe is het met je moeder? Gaat het slecht?
Hoezo?
Er is iets aan de hand vanavond.
Maar ik zal geen kruisverhoor afnemen. Ik doe net...
of ik niks aan je heb gemerkt.
- Die muziek weer. - Welke muziek?
Die polka die ze speelden toen Allan...
Daar is het schot.
Daarna houdt 't altijd op.
- Ja, nu is het opgehouden. - Ben je helemaal kierewiet?
Ik zal eens kijken of er geen...
Sorry dat ik niet ben aangekleed, maar ik had de hoop al opgegeven.
Was je de uitnodiging vergeten?
Ik wou je niet meer zien.
Wacht even. Ik kan je niet horen en je zegt zo weinig
dat ik er geen lettergreep van wil missen als je wat zegt.
Hier is wat.
Southern Comfort. Wat zou dat zijn?
Als je dat niet weet, is 't van Stan.
Laat z'n drank staan. Hij zegt dat je er wel pap van lust.
Wat een vreemde uitspraak. Vreemd dat hij het zegt,
en vreemd dat jij hem napraat.
Ik laat me niet verlagen tot die goedkope beschuldigingen.
Wat heb je op je lever? Ik zie iets in je ogen.
- Het is hier donker. - Ik hou van 't donker.
Het geeft me troost.
Ik heb je nog nooit in het volle licht gezien.
- O nee? - Nooit 's middags.
- Aan wie ligt dat? - Je wil nooit 's middags uit.
- Dan zit je op de fabriek. - Niet op zondagmiddag.
Je gaat alleen na zes uur uit, waar weinig licht is.
Dat betekent iets, maar ik weet niet precies wat.
Ik heb je nooit goed gezien. Laten we 't licht eens aandoen.
- Welk licht? Waarom? - Die met dat papieren ding.
- Waarom doe je dat? - Om je eens goed te bekijken.
Het is vast niet je bedoeling om onbeschoft te zijn.
Nee, realistisch.
Ik wil geen realisme, maar betovering.
Betovering?
Ik betover de mensen. Ik stel de dingen anders voor.
Ik vertel niet wat waar is, maar wat waar zou moeten zijn.
Als dat al een zonde is... Laat het licht uit.
Ik vind het niet erg dat je wat ouder bent.
Maar de rest... Verdomme.
Die zogenaamde ouderwetse idealen.
De kletskoek die je de hele zomer al uitslaat.
Ik wist natuurlijk dat je geen zestien was,
maar ik dacht stom genoeg dat je eerlijk was.
Wie zegt dat ik dat niet ben? M'n geliefde zwager?
En geloofde je hem?
Ik zei dat hij loog, maar toen vroeg ik 't onze man die vaak in Laurel komt.
- Toen vroeg ik het aan een verkoper. - Welke verkoper?
Kiefaber.
Kiefaber, verkoper te Laurel. Ja, die ken ik wel.
Hij floot me na. Ik gaf hem lik op stuk.
- En nu roddelt hij. - Drie mensen zwoeren...
Rattattat, drie mannen in bad. Een bad met bagger.
Je logeerde toch in Hotel Flamingo?
Het heette Tarantula. Ik logeerde in de Tarantula Arms.
- Tarantula Arms? - Ja, die grote spin.
Daar sleurde ik m'n slachtoffers heen.
Ik ben intiem geweest met heel wat vreemdelingen.
Na de dood van Allan waren die intimiteiten
het enige wat ik kon vinden om m'n lege hart te vullen.
Gedreven door paniek vluchtte ik van de een naar de ander.
Ik zocht bescherming op de vreemdste plaatsen.
Uiteindelijk zelfs bij een jongen van zeventien.
Maar iemand schreef de rector:
"Deze vrouw is moreel ongeschikt voor haar baan."
Waar?
Dat zal best. Ergens wel ongeschikt, natuurlijk.
Dus kwam ik hier.
Ik kon nergens meer terecht. Ik had afgedaan.
Weet je wat dat betekent, afgedaan?
M'n jeugd was ineens foetsie.
Toen ontmoette ik jou.
Je zei dat je iemand nodig had. Ik had ook iemand nodig.
Ik dankte de Heer op m'n knieën.
Je leek zo zachtaardig, een kloof in de harde wereld, waar ik geborgen was.
Maar ik wilde, hoopte te veel.
Kiefaber, Stanley en Shaw bonden een blikje aan de vlieger.
- Je hebt tegen me gelogen. - Zeg dat nou niet.
- Allemaal leugens. - Niet van binnen, in m'n hart.
In m'n hart was ik altijd zo eerlijk als goud tegen jullie.
Wat?
Er is iemand buiten.
Ik woonde in een huis waar stervende vrouwen hun dode mannen herdachten.
Dood en verval.
Spijt en beschuldigingen.
Als jij dat had gedaan, had het mij dit niet gekost.
Erfplicht.
En andere dingen, zoals...
Met bloed bevlekte kussenslopen.
"Haar bed moet worden verschoond."
"Ja, moeder."
"Maar kunnen we daar geen meid voor krijgen?"
Dat kon natuurlijk niet.
Alles verdwenen, behalve...
De dood.
Ik zat hier en dan zat zij daar.
En de dood zo dichtbij als jij.
We durfden niet te bekennen dat we ervan hadden gehoord.
De dood.
Het tegenovergestelde is begeerte.
Vind je het dan gek?
Dan is het toch niet gek?
Niet ver van Belle Reve, voor we Belle Reve verloren,
was een opleidingskazerne voor jonge soldaten.
Op zaterdagavond gingen ze de stad in om te drinken.
Op de terugweg wankelden ze ons gazon op en riepen ze me.
Dat laatste dove ouwetje merkte niets.
Maar soms...
sloop ik naar buiten als ze me riepen.
Later kwam de boevenwagen
om ze te plukken als veldbloemen.
De lange weg naar huis.
- Wat wil je? - Wat ik de hele zomer niet heb gehad.
Trouw dan met me, Mitch.
Ik wil niet meer met je trouwen.
Je bent niet rein genoeg om 't huis van m'n moeder te betreden.
Ga dan weg.
Maak dat je wegkomt, anders ga ik gillen.
Wegwezen, voor ik moord en brand ga schreeuwen.
Brand.
Zullen we gaan zwemmen?
Lekker in het maanlicht, in de oude afgraving.
Als er iemand nuchter genoeg is om te rijden.
Dat is de beste manier om weer helder te worden.
Je moet wel oppassen dat je alleen duikt in het diepe stuk.
Als je een steen raakt, kom je niet meer boven.
Hemel.
Ze spelen "Good Night Ladies".
Mag ik m'n moede hoofd op je schouder laten rusten?
Dat geeft me troost.
- Hoe gaat het met m'n zus? - Prima.
- En de baby? - Die is er niet voor de ochtend.
Ze zeiden dat ik thuis moest gaan pitten.
Betekent dat dat we hier vannacht alleen zijn?
Wij met z'n tweetjes, tenzij er iemand onder 't bed zit.
Waarom ben je in vol ornaat?
Dat is waar ook, je was er niet toen m'n telegram kwam.
Heb je 'n telegram gehad?
Ja, van een oude aanbidder van vroeger.
- Goed nieuws? - Ik denk van wel. Een uitnodiging.
- Naar een brandweerbal? - Een cruise in het Caribisch gebied.
Wat zeg je me daarvan. Wie was 't ook weer?
Mr Shep Huntleigh. Ik droeg z'n speld in m'n laatste studiejaar.
Ik kwam hem met kerst weer tegen.
En nu stuurt hij een uitnodiging. Maar ik heb niks om aan te trekken.
Ik keek of ik iets voor de tropen in m'n koffer had.
En je vond je diadeem met diamanten.
Dat oude ding? Dat is maar stras.
Ik dacht dat 't diamanten waren.
Maar goed, ik ga in stijl op reis.
Zo zie je maar, je weet nooit wat er kan gebeuren.
Net nu ik dacht dat het me tegenzat.
Zie daar: Een miljonair uit Miami.
Hij komt niet uit Miami, maar uit Dallas.
Als hij maar ergens vandaan komt.
Doe 't gordijn dicht als je je uitkleedt.
Ik wou 't voorlopig hierbij laten.
Waar is de flesopener?
Een neef van me kon bierflessen openmaken met z'n tanden.
Dat was z'n enige gave. Hij was een menselijke flesopener.
Maar op een bruiloft braken z'n voortanden af.
Hij schaamde zich zo dat hij zich voortaan verstopte voor bezoek.
Het regent, het zegent.
Zullen we de strijdbijl begraven en samen drinken?
Nee, dank je.
Wat doe je hier?
Deze haal ik altijd tevoorschijn voor speciale gelegenheden.
De zijden pyjama van m'n huwelijksnacht.
Als de telefoon straks gaat en ze zeggen dat ik een zoon heb,
dan ruk ik 'm uit en zwaai ermee als 'n vlag.
We mogen allebei best eens chic doen.
Jij vanwege je miljonair en ik vanwege de baby.
Als ik eraan denk hoe heerlijk het zal zijn om privacy te hebben,
kan ik wel huilen.
Zal die miljonair je privacy dan niet verstoren?
Het is niet wat jij denkt.
Het is een echte heer. Hij respecteert me.
Een beschaafde vrouw, intelligent en van goede komaf,
kan het leven van een man verrijken, en ik heb al die dingen te bieden.
Daar heeft de tand des tijds geen vat op.
Schoonheid vergaat.
Dat is een vergankelijk goed, maar mentale schoonheid,
geestelijke rijkdom en een goed hart...
Die eigenschappen bezit ik.
Die vergaan niet in de loop der jaren, maar groeien, worden sterker.
Vreemd dat men mij als berooid beschouwt
als ik dergelijke schatten in mijn hart meedraag.
Ik beschouw mezelf als een rijke vrouw.
Maar ik ben dom geweest en heb m'n paarlen voor de...
Zwijnen gegooid.
En daarmee bedoel ik niet alleen jou, maar ook je vriend, Mr Mitchell.
Hij kwam hier vanavond in z'n werkkloffie en vertelde me lasterpraat.
Hatelijke verhalen die hij van jou had gehoord.
- Ik stuurde hem weg. - O ja?
Maar toen kwam hij terug.
Met een doos rozen en hij smeekte me om vergiffenis.
Hij smeekte om vergiffenis.
Maar sommige dingen zijn onvergeeflijk.
Wreedheid is onvergeeflijk.
Dat is het enige dat echt onvergeeflijk is.
En ook het enige waar ik me nooit schuldig aan heb gemaakt.
Dus ik zei tegen hem:
"Dank je."
"Ik was zo dom om te denken dat we ons aan elkaar konden aanpassen."
"Onze levens zijn te verschillend."
"We moeten toch realistisch blijven."
"Vaarwel, m'n vriend."
"Even goede vrienden."
Was dat voor je dat telegram van die Texaanse oliemagnaat kreeg?
Welk telegram?
Nee, erna. Sterker nog, het telegram kwam...
Er is helemaal geen telegram.
Er is geen miljonair.
En Mitch is niet teruggekomen, want ik weet waar hij is.
Het enige wat er wel is, zijn fantasie, leugens, bedrog en trucs.
Kijk naar jezelf.
In die afgedragen carnavalsjurk van 50 cent
die je van de toddenboer hebt, en met je maffe kroon op.
Wat denk je dat je bent, een koningin? Ik had je meteen al door.
Je hebt mij nooit in de luren weten te leggen.
Je besprenkelt ons huis met poeder en parfum
en hangt een lampion over de lamp.
En kijk nou, we wonen in Egypte.
De koningin van de Nijl op haar troon, die mijn drank wegzuipt.
Ik zeg haha. Hoor je me?
Centrale, interlokaal alstublieft.
Ik wil telefoneren met Mr Shep Huntleigh uit Dallas.
Hij is zo bekend dat een adres niet nodig is.
Vraag het maar aan... U begrijpt het niet.
Ik kan het nu niet vinden.
Wacht even. Dat kan nu niet.
Geen interlokaal gesprek. Daar is nu geen tijd voor.
Geeft u Western Union maar.
Kunt u de boodschap noteren?
"In wanhopige toestand."
"Help me. Ik zit in de val."
- De hoorn lag ernaast. - Laat me gaan.
Laat me erlangs.
Erlangs? Ga je gang.
Ga daar staan.
Er is ruimte genoeg om langs me te lopen.
Niet als je daar staat.
Ik moet hier weg.
Denk je dat ik jou iets doe?
Misschien is 't nog niet zo'n slecht idee om iets met jou te doen.
Achteruit. Geen stap verder, anders...
- Wat? - Gebeurt er iets vreselijks.
- Wat verzin je nu weer? - Ik waarschuw je. Ik ben in gevaar.
- Waarom doe je dat? - Om in je gezicht te steken.
Dat zou je nog doen ook.
- Als jij... - Je houdt van het ruwe werk.
Goed, dan komt nu het ruwe werk.
Tijger, tijger. Gooi die fles neer.
Gooi neer.
Dit afspraakje hebben we al vanaf het begin.
Een straat en wegwezen, jullie.
- Praat normaal, spanjool. - Ik vervloekte je geluk.
Geluk is een kwestie van geloven.
Neem Salerno. Ik geloofde dat ik geluk zou hebben.
Ik dacht dat het gros het niet zou halen en ik wel, en dat gebeurde ook.
Om voorop te lopen, moet je in je eigen geluk geloven.
Opschepper.
Wat heeft hij?
Ik heb altijd wel gezegd dat mannen ongevoelig zijn.
Gedraag je je weer als varkens?
- Kom op, spelen. - Hoe is het met m'n baby?
Slaapt als een roos. Ik heb druiven meegebracht.
- Waar is ze? - In bad.
Hoe is het met haar?
Ze wil niks eten, maar wel wat drinken.
Wat heb je haar verteld?
Dat ze voor 'n rustkuur naar 't platteland gaat.
Zij denkt dat het Shep Huntleigh is.
Als die gele bloes van bouclézijde niet te erg gekreukt is, wil ik die aan.
Op de revers wil ik die zilveren speld in de vorm van een zeepaard.
En kun je een bosje kunst...
...viooltjes vinden die bij de speld op m'n revers kleuren?
- Ik weet niet of ik er goed aan doe. - Wat moet je anders?
Als ik haar geloof, kan ik niet bij Stanley blijven.
Dat moet je niet geloven. Je moet toch verder met je leven?
Wat er ook gebeurt, we moeten allemaal verder.
Is de kust veilig?
Zeg dat ze er mooi uitziet.
- Ik heb net m'n haar gewassen. - O ja?
- Is alle zeep er wel uit? - Zulk fijn haar.
Ja, dat is wel lastig. Is er voor me gebeld?
- Door wie? - Shep Huntleigh.
- Nog niet, liefje. - Vreemd, ik...
Wat is hier aan de hand? Ik wil een verklaring.
Stil.
Waarom kijken jullie me zo aan?
- Is er iets mis met me? - Ziet ze er niet prachtig uit?
Je gaat dus op reis.
- Blanche gaat op vakantie. - Ik ben stikjaloers.
Help me even.
Help me met aankleden.
- Is deze goed? - Die kan ermee door.
Ik wil nu echt gaan.
- Dit huis is een val. - Wat een mooi blauw jasje.
- Het is lila. - Alle twee mis.
Het is Della Robbia-blauw, de kleur van de mantel van Maria op oude prentjes.
Zijn die druiven gewassen?
- Zijn ze gewassen? - Ze zijn van de French Market.
Dat betekent niet dat ze gewassen zijn.
Die kathedraalklokken.
De enige schone dingen in het Quarter.
Ik ga nu. Ik ben klaar om te gaan.
- Ze gaat straks voor ze er zijn. - Blanche, wacht even.
Ik wil niet langs die mannen.
- Wacht dan tot het potje afgelopen is. - Ga zitten.
Ik kan de zee ruiken.
Ik breng de rest van m'n dagen op zee door.
Als ik sterf, zal ik op zee zijn.
En weet je waar ik aan overlijd?
Aan het eten van een ongewassen druif.
Midden op de oceaan.
"Arme vrouw", zullen ze zeggen. "Die kinine hielp niet."
"Die ongewassen druif heeft haar naar de hemel gebracht."
Ik zal worden begraven op zee, in een schone witte zak.
Die zetten ze overboord om het middaguur.
In hartje zomer.
In de zee, die zo blauw is als...
de ogen van m'n eerste geliefde.
Ik ga even kijken wie dat is.
- Ja. - Zou het voor mij zijn?
Er is iemand voor Blanche.
Dus het is voor mij?
Is het de heer uit Dallas die ik verwacht?
Ik denk van wel.
Ik ben nog niet klaar.
Vraag of hij even wacht.
Alles gepakt?
M'n zilveren toiletartikelen nog.
- Ze wachten voor. - Wie zijn 'ze'?
Er is een dame bij.
Wie kan dat nou zijn?
- Wat heeft ze aan? - Een eenvoudig pakje.
- Misschien is ze z'n... - Zullen we gaan?
- Moeten we door die kamer? - Ik loop wel mee.
- Hoe zie ik eruit? - Prachtig.
Niet opstaan, hoor. Ik loop maar even langs.
U bent niet de heer die ik verwachtte.
Dat is Shep Huntleigh niet.
Ben je iets vergeten?
Ja, ik ben iets vergeten.
Ik ben iets vergeten.
Zuster, breng haar naar buiten.
Hallo, Blanche.
- Ze zegt dat ze iets vergeten is. - Dat geeft niet.
Wat ben je vergeten?
We halen het later wel op.
We sturen 't wel met je koffer.
Ik ken u niet.
- Ik wil met rust gelaten worden. - Toe nou.
Het enige wat er nog is, is een beetje talk en lege parfumflesjes.
Of wilde je die lampion? Wil je die?
- Als ze haar maar niks doen. - Nee, hoor.
Niet teruggaan. Blijf bij me. Niet kijken.
Dokter, kom even.
Het is jouw schuld, met al die smerige dingen...
- Hou 'm tegen. - Kom op, Mitch.
Kom op.
Je doet er juist aan. Wat moet je anders?
Ze kon nergens anders terecht.
Die nagels worden geknipt.
- Dwangbuis? - Alleen als 't nodig is.
- Alstublieft. - Het is niet nodig.
- Vraag of ze me wil loslaten. - Goed.
Laat haar los.
Wie u ook bent,
ik heb me altijd op de vriendelijkheid van vreemden verlaten.
Oké, jongens. We spelen seven card stud.
www.nlondertitels.com